OI ENΔΕΚΑΔΕΣ ΤΟΥ CHAMPIONS LEAGUE

Δείτε της ενδεκάδες των δύο αναμετρήσεων για τα προημιτελικά του Champions League ανάμεσα στην Τσέλσι και την Παρί Σε Ζερμέν και την Ντόρτμουντ και την Ρεάλ Μαδρίτης.

ΘΑ ΑΠΟΣΥΡΕΙ ΤΟ «10» ΤΟΥ ΤΟΤΙ Η ΡΟΜΑ

H Ρόμα αποφάσισε να αποσύρει το ”10” του Φραντσέσκο Τότι όταν αυτός κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

Ο Φραντσέσκο  Τότι συμπλήρωσε 700 συμμετοχές με την φανέλα της Ρόμα, στα 21 χρόνια που βρίσκεται στον σύλλογο. Η ομάδα της Ρώμης για να τον τιμήσει αποφάσισε όταν αυτός αποσυρθεί, να αποσυρθεί και η φανέλα της Ρόμα με το νούμερο «10». Την απόφαση αυτή της διοίκησης γνωστοποίησε  ο πρόεδρος Τζέιμς Παλότα: «Όταν σταματήσει ο Φραντσέσκο, θα αποσύρουμε την φανέλα με το νούμερο 10. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο αποχαιρετισμός του δεν θα κρατήσει μια ώρα, αλλά τουλάχιστον ένα μήνα».

O ”Kαπιτάνο” της Ρόμα συνεχίζει να αγωνίζεται κανονικά παρά τα 37 του χρόνια, έχοντας την φετινή χρονιά 21 συμμετοχές και 6 γκολ.

Δείτε στιγμές του μεγάλου αρχηγού της Ρόμα:

ΟΙ 23 ΔΑΝΕΙΚΟΙ ΤΗΣ ΤΣΕΛΣΙ

Η Τσέλσι έχει την δυνατότητα να υπογράφει συμβόλαια με όσους ποδοσφαιριστές θέλει…Αυτήν την περίοδο όμως μάλλον το έχει παρακάνει. Στο ρόστερ της πρώτης ομάδας αυτήν την στιγμή μετά και την προσθήκη του Μάτιτς υπάρχουν 26 ποδοσφαιριστές, ο Ζοζέ Μουρίνιο όμως έχει αναγκαστεί να δώσει 23 δανεικούς σε διάφορες ομάδες στην Ευρώπη, είτε για να πάρουν παιχνίδια στα πόδια τους, είτε γιατί απλά δεν χωρούσαν στο ρόστερ των ”μπλε”.

Η 11ΑΔΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΡΤΣΑ

Οι 6,3 εκατομμύρια επισκέπτες στην ιστοσελίδα της UEFA ανέδειξαν την δική τους καλύτερη 11άδα της χρονιάς. Σ’ αυτήν δεν συμπεριλαμβάνεται παίκτης της Μπαρτσελόνα για πρώτη φορά από το 2003!

ΟΙ 40 ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΕΚΑΔΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

H UEFA ανακοίνωσε τους 40 υποψηφίους για την εντεκάδα της χρονιάς.Οι τέσσερις κατηγορίες χωρίζονται ως εξής: Τερματοφύλακες,αμυντικοί,μέσοι,επιθετικοί.
Δείτε την λίστα:

TA 40 ΗΟΤ TAΛΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η Ιταλική εφημερίδα Corriere dello Spor έφτιαξε μια λίστα με τους 40 πιο ταλαντούχους νεαρούς ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στα γήπεδα της Ευρώπης.

ΤΟ ΜΥΘΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΥ ΦΑΛΚΑΟ

Η Μονακό πλήρωσε 60 εκατομμύρια ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης για να κάνει δικό της τον Ρανταμέλ Φαλκάο. Τον Κολομβιανό επιθετικό είχαν στο στόχαστρο όλες οι μεγάλες Ευρωπαϊκές ομάδες,όμως αυτός επέλεξε την ομάδα από το Πριγκιπάτο.

 Δείτε την ανάλυση του ποσού που εισπράττει ο Φαλκάο από τη Μονακό,και θα καταλάβετε το γιατί.

H ΑΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΚΛΟΠ

O Mιχάλης Τσόχος ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του προπονητή της Ντόρτμουντ Γιούργκεν Κλόπ,που μας έκανε να παραμιλάμε με την ομάδα του.Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο http://www.gazzetta.gr/podosfairo/article/393835-o-megalyteros-antipalos-tis-merkel

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Μέρκελ!

Φανταστείτε έναν Μουρίνιο που τον λατρεύουν όλοι. Τον άντρα που βγαίνει για δείπνο και με τις δύο γυναίκες του. Ο Μιχάλης Τσόχος υποστηρίζει ότι όσα κι’ αν φανταστείτε για τον Κλoπ είναι λίγα…

Μέσα στις τέσσερις γραμμές ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου μερικές φορές εκτυλίσσονται πράγματα που σου μοιάζουν υπερβολικά, ανεξήγητα, αλλά σε ενθουσιάζουν, σε παίρνουν μαζί τους, σχεδόν σε… αποπλανούν. Κάπως έτσι συνέβη την Τετάρτη το βράδυ με την Ντόρτμουντ η οποία με τον τρόπο που έπαιξε είμαι σχεδόν βέβαιος ότι… αποπλάνησε κάθε πραγματικό φίλο του ποδοσφαίρου και μη οπαδό της Ρεάλ.

Είδαμε ποδόσφαιρο, ακαταμάχητο, χορταστικό, αυθόρμητο, απολαυστικό, παθιασμένο, ξέφρενο, αλέγκρο, ενθουσιώδες, καθηλωτικό, συναισθηματικό, εξωφρενικά τρελό, μα ταυτόχρονα και ώριμο. Είδαμε μια ομάδα που τον χαρακτήρα της, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, ήταν πολύ δύσκολο να τον κατανοήσεις. Ηταν σαν να έβλεπες ένα άγριο και πεινασμένο θηρίο που ταυτόχρονα ήταν κι ένα υπέροχο κατοικίδιο…

Δεν έτυχε, πέτυχε…

Ναι η Ντόρτμουντ δεν είναι χθεσινή, όπως πιστεύουν αρκετοί. Αυτό που έπαθε η Ρεάλ, το έπαθε πριν ένα χρόνο η Μπάγερν στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας, όπου ήταν πολύ τυχερή που έφαγε μόλις πέντε γκολ. Η Ντόρτμουντ πήρε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα σπάζοντας κάθε ρεκόρ στην Μπουντεσλίγκα, αλλά αυτό το 4-1 σε ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ με την Ρεάλ είναι άλλο πράγμα. Τέσσερα έβαλε και η Μπάγερν στην Μπαρτσελόνα θα πει κάποιος; Ναι, μόνο που η Μπάγερν είναι ίδιο μέγεθος με την Μπάρτσα, η Ντόρτμουντ με την Ρεάλ σε καμία περίπτωση…

Ας κλείσω όμως αυτή την μεγάλη παρένθεση κι’ ας επιστρέψω στο άγριο πεινασμένο θηρίο που μοιάζει με υπέροχο κατοικίδιο, του οποίου η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας, τελικά, ερμηνεύονται πανεύκολα αν αναζητήσεις τον δημιουργό του.

 Όλες ή σχεδόν όλες τις απορίες μου, για αυτό που είδα, τις έλυσα όταν αποφάσισα να γράψω αυτό το κομμάτι για τον Γιούργκεν Κλοπ. Ψάχνοντας πράγματα που έχει κάνει, έχει πει και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο ζει και δουλεύει, κατάλαβα ότι όλο αυτό που είδα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, ήταν ο ίδιος ο Γιούργκεν Κλοπ. Ο πιο ωραίος τρελός στον πλανήτη ποδόσφαιρο.

ΔΕΗ ΗΤΑΝ ΠΕΝΑΛΤΙ,ΟΥΤΕ ΚΟΚΚΙΝΗ

Μπορεί να είδαμε ματσάρα στο Ριαθόρ χτες με το 4-5 που κέρδισε ο Μέσι....συγνώμη η Μπαρτσελόνα....αλλά για να γίνει αυτό έβαλε το χεράκι του και ο ρέφερι...κρατώντας με τις αποφάσεις του...στο παιχνίδι τη Λα Κορούνια.
Το πέναλτι που έγινε το 1-3 για τους γηπεδούχους δεν υπάρχει καθώς το μαρκάρισμα έγινε έξω από την περιοχή.....επίσης η δεύτερη κίτρινη στην αποβολή του Μασεράνο είναι ανύπαρκτη

ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΛΙΝΤΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΗΣ ΣΕΦΙΛΝΤ ΓΟΥΕΝΣΤΕΙ

Να που γίνονται και στην Αγγλία....στο ντέρμπι του Γιορκσάιρ Σέφιλντ Γούενστει-Λίντς ένας οπαδός των φιλοξενούμενων μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και χτύπησε στο κεφάλι τον τερματοφύλακα Κέρκλαντ ....

το περιστατικό μας έφερε στο μυαλό  το χαστούκι που είχε φάει ο Σηφάκης από οπαδό του Ηρακλή σε ντέρμπι με τον Αρη

15ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΓΟΣ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΟΚΟ

Μισό εκατομμύριο ευρώ δαπάνησε προ λίγων βδομάδων η Μίλαν, για τον 14χρονο Χασίμ Μαστούρ, πραγματοποιώντας έτσι την ακριβότερη μεταγραφή στο κόσμο στην ηλικία του και ο σούπερ – πιτσιρικάς, άρχισε την… απόσβεση, αφού σκόραρε στο ντεμπούτο με τη φανέλα των Πάιδων της ομάδας του.

Ο γεννημένος στις 15 Ιουλίου του 1998, νεαρός μεσοεπιθετικός, ξεχώρισε στην αναμέτρηση των μικρών «ροσονέρι» απέναντι στους αντίστοιχους της Αλμπινολέφε, τόσο για το εξαιρετικό γκολ που σημείωσε όσο και για τη γενικότερη παρουσία του.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι για το έμφυτο ταλέντο του μικρού -έχει γεννηθεί στην Ιταλία από Μαροκινούς γονείς- η Μίλαν έδωσε 500.000 ευρώ στην Ρετζίνα και τον απέκτησε το καλοκαίρι που μας πέρασε!

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την μπάλα, ντριμπλάρει πασάρει, καθηλώνει αυτούς που τον παρακολουθούν.

«Ο Μαστούρ φαίνεται να έχει πολλές αρετές, αλλά δεν πρέπει να εξασκηθεί πίεση πάνω του. Είναι μόλις 14 ετών. Είναι το μέλλον, αλλά είναι ακόμα μόνο ένα παιδί μέλλον, αλλά είναι ακόμα μόνο ένα παιδί», είχε δηλώσει με την ολοκλήρωση της ακριβότερης μεταγραφής στον κόσμο για 14χρονο, ο αντιπρόεδρος της Μίλαν, Αντριάνο Γκαλιάνι.

Ο Τύπος βέβαια έτρεξε να τον βαφτίσει αμέσως Μαροκινό «Μέσι».

Σίγουρα δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε που μπορεί να φτάσει ο πιτσιρικάς, αλλά βγάζει μάτι πως το... ξέρει λίγο το τόπι. Απολαύστε τον στο ντεμπούτο του με το «7» και δείτε πως κάνει την μπάλα κομπολόι, μοιάζοντας σαν τη μύγα σαν το γάλα στο χορτάρι...

ΠΗΓΗ http://www.thisisfootball.gr/

ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΙΤΕΝΤ....Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΕΜΗΣ ΚΑΙΣΑΡΗΣ ΣΤΗ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ MATCHMONEY

Θέμης Καίσαρης: «Θα τους τα λέγαμε και δεν θα μας πιστεύανε»

Το κείμενο θα μπορούσε να έχει γραφτεί οποιαδήποτε στιγμή. Η συγκεκριμένη επιλέγεται γιατί πάρα πολύς κόσμος είδε το μεσημέρι της Κυριακής το Λίβερπουλ - Γιουνάιτεντ, που ευτυχώς η Νόβα αποφάσισε εκτάκτως να συμπεριλάβει στο κουτσουρεμένο πρόγραμμά της. Και το «ευτυχώς» δεν πάει στην ευκαιρία που είχαμε να δούμε ζωντανά το μεγαλύτερο παραδοσιακό ντέρμπι του Νησιού και τις εκδηλώσεις πριν από τη σέντρα για τα θύματα του Χίλσμπορο.

Το «ευτυχώς» πάει στο γεγονός πως είχαμε όλοι τη δυνατότητα να δούμε την διαιτησία του Χάσλι, διαιτησία που αν το ματς δεν ήταν ζωντανό, θα ήταν δύσκολο να περιγραφεί σ' αυτούς που δεν είδαν το ματς. «Θα τους τα λέγαμε και δεν θα μας πιστεύανε», όπως λέει κι ένας φίλος μου. Το αποτέλεσμα ήταν να πυροδοτηθεί μια συζήτηση για τη διαιτησία που δεν έχει προηγούμενο. Ναι, προφανώς κι έχουμε δει κι άλλα ευρωπαϊκά παιχνίδια που μας έκαναν να μιλάμε για καιρό για τη διαιτησία, αλλά ήταν αγώνες νοκ-άουτ στο Champions League ή μεταξύ εθνικών ομάδων σε Euro και Μουντιάλ.

Ενα απλό ντέρμπι, στην 5η μόλις αγωνιστική, που δεν έκρινε απολύτως τίποτα, δεν έχει προκαλέσει ποτέ τέτοια συζήτηση. Αρθρα ακόμα και σε ελληνικά μέσα, αναρτήσεις και ατελείωτες συζητήσεις στα social media, αντιπαραθέσεις που ακόμα δεν έχουν τελειώσει.

Γιατί; Για μια αποβολή και ένα πέναλτι; Οχι, φυσικά όχι. Λάθη συμβαίνουν, θα μου πείτε. Στο φινάλε, πόσοι είχαν την ψυχραιμία να δουν πως παρότι ο Σέλβι πήγε με επικίνδυνο τρόπο στη διεκδίκηση, o παίκτης της Λίβερπουλ είναι αυτός που πάει με το ένα πόδι κι ο Εβανς αυτός που πάει με τα δύο; Για κάποιους είναι σωστή απόφαση, για κάποιους θα έπρεπε να αποβληθούν κι οι δύο, ο διαιτητής έχει τα δίκια του. Το ίδιο ισχύει και για το πέναλτι. Προφανώς και δεν είναι, αλλά έχουμε δει να δίνονται και σε ακόμα πιο ανύπαρκτες περιπτώσεις.

Το θέμα δεν ήταν οι δύο αποφάσεις. Το θέμα δεν ήταν καν η συνολική διαιτησία του Χάσλι, που άφησε τον οποιονδήποτε ουδέτερο θεατή με την αίσθηση πως δεν ήταν απλώς ότι έκανε δύο λάθη. Το θέμα είναι πως η συγκεκριμένη αναμέτρηση, χωρίς να συνιστά σφαγή άνευ προηγουμένου, ξεχείλισε το ποτήρι. Οι Κινέζοι λένε πως ακόμα κι ένας κόκκος ρυζιού είναι αρκετός για να βυθίσει ένα καράβι, αρκεί να είναι ο τελευταίος. Και μπορεί αυτός να μην ήταν ο τελευταίος που το βύθισε, αλλά σίγουρα ήταν αυτός που έκανε το καράβι να γείρει και να τραβήξει πάνω του όλη την προσοχή.

Και το «καράβι» δεν είναι άλλο από την προκλητική πια αβάντα που έχει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οχι για μια αποβολή, όχι για ένα πέναλτι, αλλά γιατί δεν γίνεται κάποιος να μην προσέξει ότι τα «γεγονότα» δεν είναι απομονωμένα, αλλά μια αλυσίδα από εδώ μέχρι το Μάντσεστερ. Αλυσίδα που δεν ξεκίνησε φέτος φυσικά, αλλά οι κρίκοι της ξεκινάνε από την περσινή, ακόμα και την προπέρσινη σεζόν.

Κάποτε βέβαια δεν υπήρχαν κουκκίδες να ενώσεις. Κάποτε ήταν απλώς «η βοήθεια που απολαμβάνουν όλες οι μεγάλες ομάδες στον κόσμο», δεν υπήρχε κάτι πιο μεγάλο απ' αυτό. Κάποτε η μεγάλη ομάδα του 2009 έχανε 2-0 στο ημίχρονο στο Ολντ Τράφορντ από την Τότεναμ και χρειάστηκε πρώτα να μειώσει με ένα γελοίο πέναλτι που της έδωσε ο Γουέμπ στο 57' πριν σκορπίσει την Τότεναμ με 5-2 και πάρει το κρίσιμο ματς και τελικώς τον τίτλο εκείνης της χρονιάς.

Μόνο που εκείνη η ομάδα ήταν ήδη πρωταθλήτρια Αγγλίας και κάτοχος του Champions League. Εκείνη η ομάδα είχε πάρει αήττητη τη μεγάλη κούπα στη Μόσχα τον Μάιο του 2008 κι έφτασε αήττητη μέχρι τον τελικό της Ρώμης τον Μάιο του 2009, για να υποταχθεί μόνο στην πρώτη εμφάνιση της μεγάλης Μπαρτσελόνα. Εκεί η ομάδα είχε τον Βίντιτς και τον Φέρντιναντ τρία χρόνια νεότερους κι υγιείς. Είχε τον Φαν ντερ Σάαρ και τον Εβρά στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας τους. Είχε μαζί τον Ρούνι, τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Τέβες, τον Μπερμπάτοφ και τον Νάνι. Είχε νεότερους ακόμα και τον Γκιγκς με τον Σκόουλς, είχε τον Κάρικ, τον Αντερσον, τον Φλέτσερ κι ο μόνος που είχε χάσει ήταν ο Χάργκριβς, που είχε τραυματιστεί.

Για όλα αυτά, δεν υπήρχαν και πολλά να συζητήσεις επειδή πήρε ένα αστείο πέναλτι και τελικώς έκανε 5-2 ένα 0-2 στο ημίχρονο πέντε αγώνες πριν το τέλος και πήρε το πρωτάθλημα. Η Γιουνάιτεντ ήταν απλώς πολύ καλή, πάρα πολύ καλή, και τελείωσε τη σεζόν με 90 πόντους, τέσσερις περισσότερους από τους 86 της Λίβερπουλ, που είχε χάσει μόνο δύο αγώνες μέσα στη σεζόν. Γελοίο ή όχι το πέναλτι που της έδωσε ο Γουέμπ, δεν μπορούσες να σταθείς και πολύ σ' αυτό. «Η μικρή αβάντα του πρωταθλητή», σιγά το πράγμα.

Τα χρόνια πέρασαν. Και πέρσι η Γιουνάιτεντ, με μια δυναμικότητα που είναι αστείο να τη συγκρίνει κανείς με αυτή του 2009, έχασε το πρωτάθλημα μόνο στην ισοβαθμία από μια πανίσχυρη Σίτι. Η ομάδα που στους ομίλους του Champions League όχι μόνο αποκλείστηκε (όπως κι η Σίτι άλλωστε) αλλά κατάφερε να κερδίσει μόνο την Οτελούλ. Πώς γίνεται; Μόνο χάρη στη φανέλα και στο DNA του πρωταθλητισμού;

Μάλλον όχι. Γίνεται γιατί πολύ απλά η περσινή Γιουνάιτεντ είχε μια βοήθεια που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στην Premier League. Στο πρώτο ντέρμπι με την Τσέλσι στο Ολντ Τράφορντ είδε τον ίδιο επόπτη να την αφήνει να φτάσει στο 2-0 με δύο γκολ ξεκάθαρα οφσάιντ, μπροστά στα μάτια του. Οταν επισκέφθηκε το Στάμφορντ Μπριτζ, βρέθηκε να χάνει με 3-0 στο 2ο ημίχρονο και πήρε δύο αστεία πέναλτι για να κάνει το ματς ντέρμπι ξανά και να γλιτώσει με 3-3. «Η καρδιά του πρωταθλητή».

Την ίδια ώρα η Σίτι έβρισκε κόντρα όπου μπορούσε να τη βρει, με τον ίδιο τρόπο που την έβρισκε κι η Αρσεναλ το 2010. Η Γιουνάιτεντ στεκόταν όρθια ακόμα κι όταν δεν μπορούσε κι οι «άλλοι γκέλαραν, επειδή δεν έχουν την φανέλα, δεν αντέχουν τον πρωταθλητισμό», έτσι έλεγαν όλοι. Μόνο που πρωταθλητισμός είναι να μπορείς να κερδίζεις ακόμα κι όταν είσαι κακός. Οταν, όμως, ο αντίπαλός σου δεν χάνει ακόμα κι όταν πρέπει, γιατί δεν τον αφήνουν να χάσει, πώς να αντέξεις;

Και φτάσαμε στο τέλος της σεζόν, στα must-win παιχνίδια. Γιουνάιτεντ - ΚΠΡ, με τους φιλοξενούμενους να παλεύουν για τη σωτηρία. Στο 15' κάθετη στον Ασλι Γιανγκ, που είναι οφσάιντ με ένα σώμα απόσταση από τους αμυντικούς. Ο επόπτης έχει ξεκάθαρα τη φάση μπροστά του, δεν σηκώνει τη σημαία. Ο Γιανγκ βουτάει μεγαλοπρεπώς με το πρώτο άγγιγμα, πέναλτι κι αποβολή στο 15'. Λάθη γίνονται, οι βουτιές ξεγελάνε, αλλά τέτοιο οφσάιντ, μπροστά στα μάτια σου, δεν το σηκώνεις μόνο αν δεν θες να το σηκώσεις.

Γελάει όλο το Νησί με τη φάση, η Γιουνάιτεντ χάνει με 1-0 εκτός από τη Γουίγκαν στο επόμενο παιχνίδι και επιστρέφει στο Ολντ Τράφορντ απέναντι στη Βίλα. Μόλις στο 7ο λεπτό, ο Γιανγκ κάνει μια ακόμα πιο γελοία βουτιά, μπροστά στα μάτια του διαιτητή. Ο Χάσλι (ω, τι σύμπτωση) δεν έχει κανένα πρόβλημα να δείξει τη βούλα, παρότι σίγουρα έχει δει τον ίδιο παίκτη να βουτάει δυο βδομάδες νωρίτερα στον αγώνα με την ΚΠΡ.

Σαν να μην έφταναν τα περσινά, το ίδιο βιολί συνεχίζεται και φέτος. Σαουθάμπτον - Γιουνάιτεντ, η ομάδα του Φέργκιουσον χάνει με 2-1, πάσα στον Φαν Πέρσι, καθαρό τάκλιν με το ένα πόδι που διώχνει την μπάλα, πέναλτι. Επόμενο ματς, εντός απέναντι στη Γουίγκαν, 5ο λεπτό, ο Γουέλμπεκ τσιμπάει την μπάλα, βουτάει με τρόπο που ξεπερνάει ακόμα και τη γελοιότητα του Γιανγκ, αφού δεν υπάρχει καν η ελάχιστη επαφή, πέναλτι. Επόμενο ματς, στο Ανφιλντ, ο Βαλένσια ξεχύνεται, δεν επιχειρεί καν να σουτάρει, περιμένει την όποια επαφή, πέναλτι.

Τα δύο από τα τρία δεν μπήκαν κι η Γιουνάιτεντ κέρδισε με καθαρά γκολ και τη Σαουθάμπτον και τη Γουίγκαν. Αλλά το θέμα δεν είναι το όποιο τελικό αποτέλεσμα. Το θέμα είναι η τρομερή ευκολία με την οποία οι διαιτητές συνεχίζουν να πηγαίνουν στη βούλα, ενώ έχουν δει πως στον προηγούμενο αγώνα έχουν δοθεί πέναλτι που δεν είναι. Οι καλύτεροι διαιτητές στον κόσμο, αυτοί που μισούν τις βουτιές. Αυτοί που λένε «παίζετε» και βγάζουν κάρτες σε όποιον πάει να τους κοροϊδέψει. Αυτοί που αν τελικώς ξεγελαστούν από κάποιον παίκτη, δώσουν το πέναλτι και μετά το τέλος δουν πως δεν ήταν, τον βάζουν αμέσως στο σημάδι και δεν του δίνουν ούτε τον πυρετό τους, ακόμα και σε φάσεις που μπορεί να υπάρχει παράβαση. Αυτοί οι διαιτητές επιμένουν να μη σηκώνουν τη σημαία, ακόμα και σε φάσεις που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, επιμένουν να πηγαίνουν διαρκώς στη βούλα, ακόμα και σε φάσεις που δεν γίνεται ούτε να ξεγελαστείς.

Ξέρω. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ θα θυμηθούν πολλά. Θα πουν πως το γκολ της Τσέλσι που έκρινε κάποτε έναν τίτλο ήταν οφσάιντ, πως πέρσι δόθηκε λανθασμένα πέναλτι στη Νιούκαστλ στο Ολντ Τράφορντ, πως στο περσινό 3-3 με την Τσέλσι ζήτησαν πέναλτι με το ματς στο 0-0 και διάφορα άλλα. Προφανώς και δεν γίνεται να περάσουν 38 αγωνιστικές χωρίς οι διαιτητές να πάρουν λάθος απόφαση εναντίον σου.

Αλίμονο αν τα όποια λάθη εναντίον της Γιουνάιτεντ μπορούν να αντισταθμίσουν αυτό που συμβαίνει υπέρ της, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση. Συνήθως, αν πάρεις ένα σφύριγμα που μετά αποδειχθεί λανθασμένο, ή έστω αμφισβητούμενο, το «πληρώνεις» όταν σου αρνούνται κάτι «πιο καθαρό». Εδώ η ευκολία παραμένει ίδια σε βάθος χρόνου, εδώ η βοήθεια είναι σχεδόν πάντα παρούσα αν κι εφόσον χρειαστεί, ή ακόμα και στην αρχή, για να μην υπάρχει άγχος. Δεν γίνεται να μην το δεις.

Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει πως όλα αυτά προέρχονται από έναν πικραμένο οπαδό της Λίβερπουλ. Το κατά πόσο έχω εμπάθεια εναντίον της Γιουνάιτεντ ή όχι μπορεί ο καθένας να το κρίνει με βάση τα κείμενά μου τόσα χρόνια, έντυπα ή διαδικτυακά. Ομως, σκεφτείτε πως το θέμα εδώ και καιρό δεν είναι η Λίβερπουλ που βολοδέρνει, αλλά οι ομάδες που έχουν τους ίδιους στόχους με τη Γιουνάιτεντ, η Τσέλσι, η Αρσεναλ, η Σίτι.

Αγαπητοί μου, όπως και με τον Ολυμπιακό της παράγκας, το πρόβλημα δεν είναι του αιωνίου αντιπάλου, «που καλύτερα να κοιτάει τα χάλια του». Είναι όλων των ομάδων, είτε παλεύουν για το πρωτάθλημα είτε κυνηγάνε την έξοδο στην Ευρώπη είτε μάχονται για τη σωτηρία. Οπότε, αν αρνείστε να δείτε τι συμβαίνει και τα βλέπετε όλα φυσιολογικά, είναι καιρός να υιοθετήσετε και την ολυμπιακή καραμέλα εκείνων των χρόνων και να ξεμπερδεύετε. Είμαστε όλοι αντί-Γιουνάιτεντ, αυτό φταίει.

ΠΗΓΗ http://www.matchmoney.com.gr/

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟ ANFIELD

Η υπομονή άξιζε τον κόπο, αφού πριν από τη σέντρα στο Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εκτυλίχθηκαν συγκινητικές στιγμές. 

Η αρχή έγινε από νωρίς, όταν οπαδοί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επισκέφτηκαν το μνημείο του Χίλσμπορο, έξω από το «Anfield» και άφησαν μία φανέλα της ομάδας τους. 

Μέσα στο γήπεδο της Λίβερπουλ, ο κόσμος άρχισε να συρρέει από νωρίς, με τους φιλάθλους να δημιουργούν μία έντονη ατμόσφαιρα. 

Το Kop φόρεσε τα …καλά του, έγραψε The Truth, η λέξη Justice στην κεντρική εξέδρα και ο αριθμός 96 στο πέταλο που κάθονται οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ. 

Την ίδια στιγμή, ο Ράιαν Γκιγκς με τον Στίβεν Τζέραρντ άφηναν 96 μπαλόνια στον ουρανό, ενώ ο Μπόμπι Τσάρλτον παρέδιδε λουλούδια στον Ίαν Ρας. 

Champions League 2012-13: Παίκτες που αναμένεται να διακριθούν

Η στιγμή για την πρώτη σέντρα του champions league πλησιάζει και όλοι οι φίλαθλοι περιμένουμε να ζήσουμε και πάλι μεγάλες στιγμές μέσα από τους αγώνες των κορυφαίων ομάδων! Πέρα όμως από τους μεγάλους αστέρες του ποδοσφαίρου που έχουν ήδη ξεχωρίσει, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι , οι οποίοι πραγματοποιούν τώρα τα πρώτα τους βήματα στο υψηλότερο επίπεδο.

Χένρικ Μκιταριάν

Χένρικ Μκιταριάν (23 ετών) – Σαχτάρ Ντόνετσκ

Ένας παίκτης που αξίζει προσοχής είναι ο Χένρικ Μκιταριάν 23 ετών της Σαχτάρ Ντόνετσκ. Χρησιμοποιείται ως κεντρικός – επιτελικός μέσος και οργανώνει το παιχνίδι της ομάδας του. Έχει πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και χρησιμοποιεί εξίσου καλά και τα δύο <<πόδια>>, είναι εξαιρετικός στις μεταβιβάσεις του, σκοράρει αρκετά ερχόμενος ως κρυφός επιθετικός από την πίσω ζώνη της μεσοεπιθετικής γραμμής, σουτάρει από μακρινή απόσταση, είναι αρκετά γρήγορος με την μπάλα στα πόδια, πηγαίνει στο 1v1 κυρίως από τα πλάγια και έχει καλή κάθετη πάσα. Χρειάζεται βέβαια περισσότερη δύναμη, ενώ μειονεκτεί στο ψηλό παιχνίδι.

Άιντεν Μακ Γκίντι

Άιντεν Μακ Γκίντι (26 ετών) – Σπάρτακ Μόσχας

Επίσης ξεχωρίζει ο Άιντεν Μακ Γκίντι 26 ετών της Σπάρτακ Μόσχας. Αγωνίζεται ως δεξί χαφ, ενώ μπορεί να παίξει και ως αριστερό κάνοντας κίνηση όμως προς τα μέσα αφού είναι δεξιοπόδαρος. Είναι κλασικός παίκτης γραμμής, γρήγορος, τεχνίτης και δυνατός. Έχει εξαιρετική σέντρα τόσο σε κίνηση όσο και σε στάση και καλή κάθετη πάσα. Συνεργάζεται πολύ καλά με το μπακ που παίζει πίσω του δημιουργώντας χώρους παίζοντας το 1 – 2, ενώ βοηθάει και στο αμυντικό κομμάτι. Χρειάζεται βελτίωση στα τελειώματά του για να έχει μια ισορροπία στην απόδοσή του, αφού τελειώνει τις χρονιές του με πολλές ασίστ, αλλά λίγα τέρματα.

Κρίστιαν Έρικσεν

Κρίστιαν Έρικσεν (20 ετών) – Άγιαξ

Ακόμα είναι ο Κρίστιαν Έρικσεν 20 ετών του Άγιαξ. Αγωνίζεται ως επιτελικό χαφ και κινείται σε όλους τους χώρους της επιθετικής ζώνης τόσο στον άξονα, όσο και στα πλάγια, οργανώνοντας το παιχνίδι. Έχει εξαιρετική τεχνική, χρησιμοποιεί καλά και τα δύο «πόδια», βλέπει γήπεδο μοιράζοντας πολλές ασίστ είτε με κάθετες πάσες, είτε με αλλαγές παιχνιδιού, σουτάρει από μακριά και έχει καλή κάθετη κίνηση ως κρυφός επιθετικός. Χρειάζεται βελτίωση στην αντοχή, στην αμυντική συμπεριφορά και να αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια και σταθερότητα στο παιχνίδι του.

Ίσκο

Ίσκο (20 ετών) – Μάλαγα

Επιπλέον είναι ο Ίσκο 20 ετών της Μάλαγα. Μεσοεπιθετικός και παίζει κυρίως στον άξονα και στην αριστερή πλευρά κάνοντας κίνηση όμως προς τα μέσα χρησιμοποιώντας το δεξί πόδι. Κοντρολαρισμένος ποδοσφαιριστής με άριστη τεχνική κατάρτιση, διακρίνεται για την κάθετή του πάσα, γρήγορος με την μπάλα στα πόδια και πάει στο 1v1 με επιτυχία αφού έχει καλή επιτόπια ντρίμπλα. Χρειάζεται δουλειά στη δύναμη και στην αντοχή, πρέπει να σκοράρει περισσότερο και να γίνει πιο ομαδικός σε κάποιες στιγμές του παιχνιδιού.

Εντέν Αζάρ

Εντέν Αζάρ (21 ετών) - Τσέλσι

Επιπρόσθετα είναι ο Εντέν Αζάρ 21 ετών της Τσέλσι. Μεσοεπιθετικός που αγωνίζεται στο αριστερό άκρο της επίθεσης, χρησιμοποιεί το δεξί πόδι και κάνει τη διαγώνια κίνηση προς τα μέσα για να απειλήσει με σουτ ή με το πολύ καλό εσωτερικό πλασέ που διαθέτει ή με κάθετη πάσα στο χώρο. Πολύ γρήγορος με την μπάλα στα πόδια και καλή κίνηση στο χώρο χωρίς αυτή, εξαιρετικό επίπεδο τεχνικής που τον βοηθάει να περνάει τους αντιπάλους του με πολύ καλές προσποιήσεις στο 1v1 και να δημιουργεί χώρους για την ομάδα του. Έχει καλή ισορροπία σε σκοράρισμα και σε ασίστ όλες τις σεζόν που αγωνίζεται.

Γιουνές Μπελχαντά

Γιουνές Μπελχαντά (22 ετών) – Μονπελιέ

Παράλληλα είναι ο Γιουνές Μπελχαντά 22 ετών της Μονπελιέ. Αγωνίζεται ως κεντρικό – επιθετικό χαφ και είναι ο οργανωτής της ομάδας του καθώς κινείται σε όλους τους μεσοεπιθετικούς χώρους. Έχει πολύ καλή τεχνική, χρησιμοποιεί το δεξί του πόδι, ξέρει πότε να ανοίξει το ρυθμό και πότε να παγώσει το παιχνίδι, διαθέτει εξαιρετική μακρινή πάσα, αλλά και κάθετη, είναι αρκετά δυνατός και έχει πολύ καλές προσποιήσεις για να προσπερνάει τους αντιπάλους του ώστε να σκοράρει ή να δίνει ασίστ. Πρέπει να δείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο μέσα από τη διάρκεια στο παιχνίδι του.

Σεμίχ Κάγια

Σεμίχ Κάγια (21 ετών) – Γαλατασαράι

Επίσης διακρίνεται ο Σεμίχ Κάγια 21 ετών της Γαλατασαράι. Κεντρικός αμυντικός με χαρακτηριστικό του τη δύναμη και το διάβασμα των φάσεων παρ’όλο που είναι μικρός σε ηλικία. Παίζει δεξί στόπερ, διακρίνεται για τις καλές τοποθετήσεις και τις γρήγορες αντιδράσεις του σε επικίνδυνες καταστάσεις, καλός στο ψηλό παιχνίδι και στο να βγαίνει πρώτος στην μπάλα. Χρειάζεται βελτίωση στη τεχνική και στο να μπορεί να ελέγξει τη δύναμή του σε κάποια μαρκαρίσματα.

Ροντρίγκο

Ροντρίγκο (21 ετών) – Μπενφίκα

Συμπληρωματικά είναι ο Ροντρίγκο 21 ετών της Μπενφίκα. Επιθετικός με πολύ καλή κίνηση στο χώρο, χρησιμοποιεί το αριστερό πόδι για να τελειώνει τις φάσεις. Έχει πολύ γρήγορο ξεπέταγμα στα πρώτα μέτρα και αποκτά πλεονέκτημα από αυτό βάζοντας πλάτη τους αντιπάλους του, χειρίζεται καλά την μπάλα κυρίως μες την περιοχή όπου και δημιουργεί πολλούς κινδύνους και σκοράρει συνήθως με εσωτερικό πλασέ. Πρέπει να δείξει διάρκεια και να αντέξει σε δύναμη.

Τζάκσον Μαρτίνεζ

Τζάκσον Μαρτίνεζ (25 ετών) – Πόρτο

Ακόμα ξεχωρίζει ο Τζάκσον Μαρτίνεζ 25 ετών της Πόρτο. Επιθετικός με χαρακτηριστικό του την δύναμη και τα καλά τελειώματα τόσο και με τα δύο <<πόδια>>, όσο και με το κεφάλι. Κινείται σε χώρους κοντά και μέσα στην αντίπαλη περιοχή, παίζει πολύ καλά με πρόσωπο προς την εστία, αλλά και με πλάτη ανοίγοντας χώρους στους συμπαίκτες του. Είναι η πρώτη του χρονιά στην Ευρώπη και πρέπει να δείξει γρήγορη προσαρμογή για να μπορέσει να διακριθεί.

Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο

Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο (25 ετών) – Γιουβέντους

Τέλος είναι ο Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο 25 ετών της Γιουβέντους. Δεύτερος επιθετικός με πολύ καλά τελειώματα με το δεξί πόδι κυρίως μέσα από τη μεγάλη περιοχή. Χαρακτηριστικά του είναι ο πολύ καλός έλεγχος της μπάλας εξαιτίας του χαμηλού κέντρου βάρους που διαθέτει, η καλή τεχνική, η ντρίμπλα και η κάθετη πάσα. Μειονέκτημα στο ψηλό παιχνίδι και στη δύναμη εξαιτίας του ύψους του. Επιστρέφει στο υψηλότερο επίπεδο και πρέπει να έχει διάρκεια και ωριμότητα στο παιχνίδι του.

ΠΗΓΗ http://www.overlap.gr/

OI ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΙ...ΜΑΧΑΙΡΩΣΑΝ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ

Ένα πρωτοφανές περιστατικό σημειώθηκε χθες βράδυ έξω από πιτσαρία της Νάπολι, όταν οπαδοί της ιταλικής ομάδας επιτέθηκαν με ρόπαλα και μαχαίρια σε 13 Σουηδούς.

Οι Ναπολιτάνοι πίστευαν ότι οι Σουηδοί ήταν οπαδοί της ΑΙΚ Στοκχόλμης, την οποία αντιμετωπίζει απόψε η Νάπολι στο πλαίσιο του Europa League. Τρεις εκ των Σουηδων διακομίστηκαν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.

Όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, απ' ότι πίστευαν οι Ιταλοί χούλιγκαν. Οι Σουηδοί ανήκουν σε κλαμπ της Νάπολι στην πατρίδα τους και είχαν προγραμματίσει να ταξιδέψουν στην πόλη του Ιταλικού Νότου προκειμένου να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα κόντρα σε μια σουηδική.Έτσι οι Ναπολιτάνοι ουσιαστικά χτύπησαν οπαδούς της δικής τους ομάδας.

ΠΗΓΗ http://www.thesporters.com/

Ζοζέ Μουρίνιο: Ο αλαζόνας, που έσωσε το ποδόσφαιρο

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΩΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ  ΣΤΟ http://www.sport24.gr/

Ένα χαιρέκακο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο στόμα των απανταχού εχθρών του Μουρίνιο, όταν στο 85του αγώνα Ρεάλ Μ.-Μάντσεστερ Σίτι για τον 4όμιλο του Champions League, η βασίλισσα βρέθηκε πίσω στο σκορ με 1-2.

Για πολλούς ήταν Θεία Δίκη, καθώς, αφού επί χρόνια εκνευρίζει την ποδοσφαιρική υφήλιο με την αλαζονεία του και επισκιάζει τους σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου με τη λάμψη του, είχε έρθει η ώρα της τιμωρίας. Να τον φάνε οι «παλιοί» της Ρεάλ.

Αλλά επειδή, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, "ο Θεός πιστεύει ότι είναι και γαμώ τους τύπους”, ακολούθησε αυτό που συνήθως συμβαίνει, όταν έχουμε να κάνουμε με τον Μουρίνιο. Μια επική νίκη (3-2) και ένας πανηγυρισμός, που για άλλους ήταν τα «συνηθισμένα καραγκιοζιλίκια» και για άλλους δίκαιο ξέσπασμα.

Μετά από μια εβδομάδα γκρίνιας, πίεσης και τσακωμών στη Ρεάλ και αφού βρέθηκε 5 λεπτά μακριά από την καταστροφή, θα περίμενε κανείς μια δήλωση ανακούφισης, αλλά ο Μουρίνιο έμεινε πιστός στον Μουρίνιο.

«Δεν μας άξιζε να κερδίσουμε με τον τρόπο που κερδίσαμε θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει πιο εύκολα. Δεν νιώθω καμία συμπάθεια για την Σίτι. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο και μας άξιζε να κερδίσουμε. Παίξαμε καλύτερα από την αρχή και μας άξιζε η νίκη».

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που εκτός από μεγάλος προπονητής είναι και η μεγαλύτερη προσωπικότητα που έχει εμφανιστεί στα γήπεδα, τα τελευταία 30 χρόνια.

Είναι τόσο αλαζόνας, που κάνει τους πάντες να τον περιμένουν στη γωνία, βάζοντας διαρκώς στοίχημα με τον εαυτό του. Πόσοι τολμούν να το κάνουν αυτό, όσο καλοί και να είναι;

Σου λέει ότι θα σε γλεντήσει και το κάνει, χωρίς ίχνος υποκριτικής σεμνότητας. Και αν τύχει και χάσει, αφού σου εξηγήσει ότι η ήττα σου δεν σημαίνει ότι είσαι καλύτερός του, σου λέει πάλι ότι θα σε γλεντήσει την επόμενη φορά .

Αν ήταν άλλος στη θέση του, θα μπορούσε να είναι μετρημένος, αγαπητός, με πακτωλό χρημάτων στη διάθεσή του και να κάνει τη δουλειά του πολύ πιο άνετα, αλλά δεν θα ήταν σταρ.

 

Από τον Μοχάμετ Άλι στον Μουρίνιο

Όσο και αν εκνευρίζει πολλούς, η αλήθεια είναι ότι η συμπεριφορά του και οι δηλώσεις του αποτελούν αλατοπίπερο σε ένα άθλημα, την αλήτικη φύση του οποίου προσπαθούν να τιθασεύσουν με κάθε τρόπο, χορηγοί και θιασώτες του Politically correct, λες και το ποδόσφαιρο επινοήθηκε για να πωλούνται φανέλες στην Κίνα.

Στον αθλητισμό αυτή τη στιγμή, στο trash talking, o μόνος που τον πλησιάζει (σε μια πιο ήπια εκδοχή) είναι ο Μπολτ, που και αυτός δεν βρίσκει λόγο να μην παραδέχεται ότι είναι ο καλύτερος (αφού είναι , τι να κάνουμε;).

Σε ανάλογη θέση με τον Μουρίνιο, είχε βρεθεί και ο Μοχάμεντ Άλι, που μπορεί τώρα να τον αντιμετωπίζουν με τον σεβασμό, που αρμόζει στον μεγαλύτερο αθλητή που έβγαλε ποτέ ο πλανήτης, αλλά οι επιθέσεις που δεχόταν στην εποχή του ήταν, λυσσαλέες. Προσπάθησαν να τον εξοντώσουν για το γεγονός ότι είχε το θάρρος της γνώμης του, για τις πεποιθήσεις του, αλλά και για την απαράμιλλη αλαζονεία του, που πήγαζε από τη συνείδηση του ότι ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών.

Ο κίνδυνος του να είσαι θρασύς και αλαζόνας στον αθλητισμό, είναι μεγάλος, διότι αν δεν έχεις την ικανότητα να υποστηρίξεις τα λόγια σου με τα έργα σου, κινδυνεύεις να μετατραπείς σε νούμερο. Ο Μουρίνιο, φλέρταρε με τον χαρακτηρισμό και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να φλερτάρει, ωστόσο εκτός από ικανότητες έχει πια και την ιστορία με το μέρος του.

 

Γιατί του χρωστάμε

Αξίζει πάντως να αναρωτηθούμε, αν η αλαζονεία του έχει εξήγηση ή αν απλώς έχουμε να κάνουμε με έναν εγωπαθή χαρακτήρα που θέλει να είναι ο μοναδικός σταρ, ακόμα και αν προπονεί τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

*Ξεκινά, όπως είναι γνωστό, ως μεταφραστής του Ρόμπσον και στη συνέχεια βοηθός του Φαν Γκάαλ στην Μπαρτσελόνα και στην πρώτη του σοβαρή πρόκληση, τερματίζει 5ος στο πρωτάθλημα με την άσημη Λεϊρία.

*Παίρνει το Champions League με την Πόρτο σε μια εποχή που λόγω της διαφοράς των μπάτζετ, έμοιαζε πια ακατόρθωτο να σπάσει κάποιος την κυριαρχία των μεγαθήριων της Ευρώπης.

*Κατακτά πρωτάθλημα με την Τσέλσι μετά από 50 χρόνια.

*Κατακτά Champions League με την Ίντερ μετά από 50 χρόνια.

*Τα βάζει με την καλύτερη ομάδα και τον καλύτερο ποδοσφαιριστή, που εμφανίστηκε μέχρι στιγμής σε γήπεδο, αρνείται να παραδεχθεί τις ήττες του και σώζει τον ποδοσφαιρικό πλανήτη από την ανία.

 

Ο θρίαμβος με την Πόρτο και ο «πόλεμος» των τελευταίων ετών με την Μπαρτσελόνα, είναι ίσως οι δύο λόγοι που αφενός δικαιολογούν ακόμα και τις δηλώσεις είμαι ο “Special One”, αφετέρου θα έπρεπε να κάνουν εχθρούς και φίλους να νιώθουν τυχεροί που υπάρχει.

Με την Πόρτο, ανέδειξε τη μαγεία του ποδοσφαίρου, την εποχή του κυνισμού. Με τη διαμάχη του με την Μπαρτσελόνα του Μέσι, έδωσε το παράδειγμα του τι σημαίνει να ξεκινάς πολύ πίσω από έναν αντίπαλο και τελικά να τον φτάνεις, αναγκάζοντάς τον παράλληλα να γίνεται και ο ίδιος καλύτερος μόνο και μόνο για να σου κλείσει το μεγάλο σου στόμα.

Χρωστάμε στον Μουρίνιο 10 χρόνια επικών μαχών, ίντριγκας, εξαιρετικής τακτικής και καλού ποδοσφαίρου.

Μπορεί κάποτε, κάποιος προπονητής να πάρει περισσότερους τίτλους, να κατακτήσει το Champions League με 5 διαφορετικές ομάδες και να χάνει μια φορά στα 100 ματς.

Ωστόσο, προπονητή που να συνδυάζει την ικανότητα, τους τίτλους και να είναι παράλληλα τόσο μεγάλος σταρ, είναι απίθανο να ξαναδούμε.

Μετά από χρόνια, η ιστορία θα γράψει, κάτι που θα μπορούσε να πει και ο ίδιος σε μια από τις σπαρταριστές συνεντεύξεις τύπου που παραχωρεί.

Ότι είναι ο καλύτερος που υπάρχει, ο καλύτερος που υπήρξε και ο καλύτερος που θα υπάρξει ποτέ.

Ο Μουρίνιο στη Μαδρίτη δεν νοιώθει μεγαλύτερο​ς από την ομάδα!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΡΙΝΙΟ στο http://www.aixmi.gr/
συμφωνώ απόλυτα μαζί του...

Η χρονιά έχει αρχίσει με πολλή πίεση για τον Ζοσέ Μουρίνιο. Ίσως για πρώτη φορά στη καριέρα του,  από την εποχή της απόλυσής του από την Μπένφίκα, πριν 12 χρόνια, ο Special one νοιώθει άγχος. Ή για να ακριβολογήσω, δείχνει να έχει άγχος. Η Ρεάλ βρίσκεται κιόλας στο -8 από την Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα και στην πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ, με πέντε λεπτά να απομένουν στο ρολόι βρέθηκε να χάνει με 2-1 μέσα στη Μαδρίτη από την Μάντσεστερ Σίτι. Την ομάδα που, με τα πετροδολλάρια του Σεΐχη Μανσούρ, κατάφερε να μετατραπεί από μικρομεσαία της Πρέμιερ Λιγκ σε πρωταθλήτρια μέσα σε τέσσερα χρόνια!

Παρόλα αυτά η ισοφάριση του Μπένζεμά του έδωσε ελπίδες και  το γκολ του Ρονάλντο στις καθυστερήσεις (και τα δύο από τραγικά λάθη του καλύτερου Άγγλου γκολκίπερ Τζο Χαρτ) βοήθησε να επιστρέψει η ψυχή του  στη θέση της!

Η εικόνα του πανηγυρισμού του, ήδη κάνει το γύρο του κόσμου και παραλληλίζεται με την αντίστοιχη ύστερα από τη πρόκριση της Ίντερ επί της Μπαρτσελόνα το 2010 στο «Καμπ Νου».
Λάθος μεγάλο!

Προσωπικά εκείνη η κούρσα του πιστεύω πως  ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δείγμα ανθρώπου με αυτοκρατορική αίσθηση που ζούσε το όνειρό του ξέροντας πως, ουσιαστικά, είχε κατακτήσει το θρόνο αποκλείοντας την εστεμμένη από τον τελικό!

Ο πανηγυρισμός του στη Μαδρίτη δεν είχε καν, κάτι από το σπριντ παράλληλα με τον αγωνιστικό χώρο στο Ολντ Τράφορντ, το 2004, τότε που το γκολ του Κοστίνια στο 90’ απέκλειε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον και άνοιγε διάπλατα τη πόρτα του ποδοσφαιρικού παραδείσου για την Πόρτο. Λίγους μήνες μετά στο Γκελζενκίρχεν, οι «Δράκοι» θα διέλυαν την Μονακό 3-0 και θα έπαιρναν το Κύπελλο εκτοξεύοντας τις μετοχές του Μουρίνιο στα ύψη!

Ο Ζοσέ της Πόρτο είχε χαρακτήρα και το έβγαζε στο γήπεδο! Ο Μουρίνιο της Τσέλσι είχε έπαρση  αλλά την υποστήριζε το αγωνιστικό του αποτέλεσμα και η μετατροπή μίας ομάδας άτιτλης για μισό αιώνα σε αληθινή πρωταγωνίστρια. Στην Ίντερ, αν και ξεκίνησε σαν ταύρος σε  υαλοπωλείο, κατάφερε να ισορροπήσει μεταξύ του αυτοθαυμασμού και της υπεροψίας και οδήγησε τους «νερατζούρι» στο τρεμπλ και τη κορυφαία σεζόν της ιστορίας τους.

Στη Ρεάλ, αντίθετα, δεν μπόρεσε στιγμή να νοιώσει μεγαλύτερος από το ίδιο το κλαμπ!Μιλάμε για την ομάδα των έξι  Κυπέλλων πρωταθλητριών και τριών Τσάμπιονς Λιγκ, για τον κορυφαίο σύλλογο σύμφωνα με την ΦΙΦΑ του 20ου αιώνα. Για το σωματείο που όταν υπογράφεις συμβόλαιο μαζί του και κάθεσαι δίπλα στον Δον Αλφρέντο Ντι Στέφανο, αυτόματα αντιλαμβάνεσαι πως δεν είσαι εσύ ο σταρ αλλά ο εργοδότης σου! Το πρόσωπο του Μουρίνιο , στις ήττες από την Χετάφε και τη Σεβίλλη «έγραφε» στο φακό προδίδοντας όλο το στρες που βιώνει. Ομολογώ πως από τον πιο πετυχημένο προπονητή παγκοσμίως τη τελευταία δεκαετία (τον μοναδικό που έχει πάρει πρωτάθλημα σε Αγγλία, Ιταλία και Ισπανία συν την Πορτογαλία και τα δύο Τσάμπιονς Λιγκ με Πόρτο και Ιντερ) θα περίμενα μετά τη περσινή επιβλητική του ενθρόνιση στη Πριμέρα Ντιβιζιόν να είναι πιο άνετος. Αντίθετα είναι ολοφάνερο αυτό που ξέρουν όλοι από τη πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στην Μαδρίτη, πως δεν ευχαριστιέται στο «Μπερναμπέου» τη ζωή του ως μάνατζερ , σε αντίθεση με την Αγγλία κυρίως αλλά και το Μιλάνο. Το άγχος που έχει καθημερινά, η διαχείριση  προβληματικών αποδυτηρίων που είναι γεμάτα έντονες προσωπικότητες και  φυσικά η υποβόσκουσα μόνιμη κόντρα Πορτογάλων και Ισπανών, τον έχει φτάσει στα όρια του. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος πως αν πέρσι είχε πάρει και το Τσάμπιονς Λιγκ, θα είχε ήδη φύγει από την Μαδρίτη. Και μόνο αυτή η προσδοκία τον διατηρεί ακόμη σε εγρήγορση για αυτό και ένα πιθανό στραπάτσο από τη Σίτι (και ιδιαίτερα τον Μαντσίνι που ο Μοράτι τον έδιωξε για να φέρει τον Πορτογάλο στο Μιλάνο το 2008) θα ήταν μαχαιριά στον εγωισμό του που δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί!

Η έκρηξη του πάντως δείχνει πόσο ακροβατεί ο ψυχισμός του ανάμεσα στον θρίαμβο και τη τραγωδία. Αλλωστε όταν κάθεσαι σε ένα τέτοιο ηλεκτρικό πάγκο τα όρια είναι πάντα τόσο λεπτά όσο και μία τρίχα! Δεν ξέρω αν τελικά καταφέρει να πάρει με τη Ρεάλ το τρίτο του Τσάμπιονς Λιγκ (με διαφορετική μάλιστα ομάδα)  σε δέκα σεζόν, αλλά αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει τέλος στην εντεκάχρονη αναμονή των «Μερένχες» για το πιο σπουδαίο τρόπαιο, λέγεται  Ζοσέ Μουρίνιο.

Από την άλλη, στην ισπανική πρωτεύουσα ζει εγκλωβισμένος και το ίδιο ισχύει και αμφίδρομα, έχω την εντύπωση! Και αν κάποια πράγματα δεν ταιριάξουν μέσα στη σεζόν, μην αποκλείσετε τη  περίπτωση να έχουμε ένα πολύ εντυπωσιακό διαζύγιο!

Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΥΤΣΟ ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ

Λίγες ώρες πριν τον αγώνα της Πόρτο με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, ο Λούτσο Γκονζάλες έμαθε ότι έχασε τον πατέρα του. Όσα συνέβησαν από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, είναι συγκλονιστικά.

Ο αρχηγός της Πόρτο ξεκαθάρισε ότι θα παίξει στο αποψινό ματς και ζήτησε από τη διοίκηση να μη διαρρεύσει η είδηση. Ο αγώνας ξεκίνησε και ο αρχηγός επιθετικός κατάφερε να σκοράρει. Τότε σήκωσε τα χέρια στον ουρανό και αφιέρωσε το γκολ στη μνήμη του πατέρα του...

ΠΗΓΗ http://www.thesporters.com/

ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ Ο ΜΟΥΡΙΝΙΟ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΓΚΟΛ

Φοβερό ματς έγινε στη Μαδρίτη που η Ρεαλ κέρδισε τη Σίτυ με 3-2......

Δείτε το τρελό πανηγυρισμό του Μουρίνιο μετα το τρίτο γκολ..

Ο ΑΛ ΧΑΜΠΣΙ.....ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΜΑΝ....ΚΑΙ ΠΙΑΝΕΙ ΤΑ ΑΠΙΑΣΤΑ

Μπορεί ο τερματόφυλακας της Γουίγκαν Αλ Χάμπσι να είναι από το Ομαν.....αλλά κάνει τρομερές αποκρούσεις και είναι από τους κορυφαίους της Premier League...δείτε πως κράτησε το 2-2 για την ομάδα του με μια φοβερή απόκρουση στον αγώνα με την Στόουκ